Seven insanlar birbirinin zehrini alır, birbirine şifa olur, birbirini kurtarır. Böylesi daha gerçek, daha insani idi. Sartre‘ın, “cehennem başkalarıdır,“ sözüyle de çelişmiyordu bu; çünkü yaşamınız boyunca size değenlerin bazıları cehennemi yaşatır-ayazda titretir, demir parmaklıkların ardında çürütür-bazıları ise cenneti sunar; sıcacık bir kucakla sarar, masum bir gülüşle hayata döndürür.