Meryem
@Meriii
Öğretmen
251 okur puanı
Ocak 2016 tarihinde katıldı
Nasıl başlarım bilmiyorum, o kadar etkilendim ki okurken çoğu yerde gözlerimin dolmasına mani olamadım...
Şuna eminim ki Fatih bambaşka bir insan. Okurken onca başarısızlığın içinde ben olsam dayanamaz bırakırdım demeden kendimi alamadım. Çünkü aslında bildiğimizden çok daha zor ve çok fazla yenilgi alınarak bu zafere ulaşılmış. Her seferinde Rumların keyifli kutlamaları, Fatih'i dalgaya almaları, genç, cahil görmeleri, küçümsemeleri....
Tüm bunlara rağmen asla sarsılmayan dimdik bir inanç. Hayran kalınası...
Kitabı okurken sonunu bilmeme rağmen ürkerek okudum ve şunu söylemeliyim ki bu kadar zorlukla alınmış bu şehrin kıymetini bilmek gerek. Çocuklarımızı bunun bilincinde yetiştirmek ve şehrimize sahip çıkıp değerlerimizin farkına varmalıyız.
Son kez saldıracakları zaman Fatih: " Biz o duvarı aşmaya değil, onların dibinde ölmeye gidiyoruz! Biz toprak kazanmaya değil, toprak olmaya koşuyoruz! İnsan yaratıldığı toprakta gömülürmüş kardeşlerim! Bugün bizim gurbetimiz bitiyor, evimize dönüyoruz.." Bu sözlerden kendime çıkardığım ders ise:"ne olursa olsun inandığımız şeyin peşinden gitmeliyiz. O şey olursa harika olur ama olmazsa da vazgeçmemiş olur o yolun yolcusu oluruz."
Nazan Bekiroğlu'nun kalemine hayranım...
Daha önce Mücella adlı kitabını okumuştum beğenerek. Ama bu kitabı okuyunca neden daha önce okumamışım diye hayıflandım resmen.
"Sen öyle çağırmasan ben böyle gelmezdim" kapağında bu yazıyı görünce içimi bir merak salmıştı ve ne zamandır okumayı düşündüğüm ama ertelediğim bir kitaptı.
Şuan okumuş olmanın mutluluğu var üzerimde ve tekrar okumak isteği oluştu kitabı kapatır kapatmaz. :)
Kitap 1900'lü yılların başında iki büyük savaşın savurup yeniden şekillendirdiği hayatları gözler önüne seriyor. Ama öyle bir karakter var ki, onu uzun süre unutabileceğimi sanmıyorum. Settarhan...
Settarhan, ana karakter ve aynı zamanda yazarımızın dedesi, kitap gerçekle beraber kurgulanarak yazılmış. Ama bu kadar yazılabilirdi ancak...
Trabzon, Bakü, Tebriz, Taht-ı Süleyman, Isfahan, Şiraz, Yezd, Batum, Tiflis, İstanbul... Bu şehirleri tek tek geziyorum kitabı okurken. Zerdüştler'in gelenekleri, inanışları, ölüleri gömmeyişleri ve daha pek çok değişik hal ve hareketlerine tanık oluyorum okurken.
Kitabı kapatırken geçmişi, o anları yaşamış gibi hissedip bir tebbessüm edersiniz ya işte tam olarak onu yaşadım. Nazan Bekiroğlu'na hayran olmamak elde değil.
"Size hayatın karanlık olduğu da söylendi ve siz de bezginlik içinde bezginler tarafından söylenenleri tekrarlıyorsunuz. Ben de diyorum ki bir dürtü olmadıkça hayat karanlıktır gerçekten ve bilgi olmadıkça tüm dürtüler kördür. İş olmadıkça tüm bilgiler boşunadır ve aşk olmadıkça tüm işler boştur..."
Bu kısım çok hoşuma gitti, özellikle paylaşmak istedim. Halil Cibran'ın okuduğum ilk kitabı Ermiş. Bu kitabı sitede sizlerin yorumları üzerine okumaya karar vermiştim 1000kitap dostlarım. :) Kısacık ama uzun süre düşündürebilen bir kitap olduğunu ve her fırsatta alıp tekrar okumak gerektiğini düşünüyorum. Ermiş aşka sevinç ve kadere, dostluğa, ölüme ve daha fazlasına dair çok anlamlı tanımlamaların ve tavsiyelerin bulunduğu harika bir kitap. her yerde okuyabileceğiniz, her yere götürebileceğiniz bir kitap.
Tarık Tufan ilk kez okudum. Arkadaşımın tavsiyesi üzerine okudum, iyi ki okumuşum. O kadar hoşuma giden cümleler oldu ki bir köşeye not etmeden yapamadım. :)
Kitabı okurken Tarık Tufan'ın hayata bakarken aslında ne kadar derin baktığını, göremediğimiz pek çok şeyi gördüğünü söyleyebilirim. Kitap denemelerden oluşuyor. Denemeler çok güzeldi. Okurken dinlendiğimi hissettim. Dili çok yalın ve akıcıydı. Kitabı okurken çevremizde gördüğümüz ama farkına varamadığımız güzellikler ve çokça acıyla dolu olduğunu gördüm.Kitabı tavsiye ediyorum, kapağını kapattıktan sonra bir başka bakıyorsunuz hayata, çevrenize, insanlara...
"Bir silgi gibi tükendim ben. Başkalarının yaptıklarını silmeye çalıştım: mürekkeple yazmışlar oysa. Ben kurşunkalem silgisiydim. Azaldığımla kaldım."
Sonunda Tutunamayanları bitirdim. Kitabı beğenmediğimden ya da sıkıcı olduğundan değil ama ağır bir roman olduğu için sindirerek okumam gerektiğini düşündüm. Kafamın karmakarışık olduğu zamanlar oldu. Hiçbir şey anlamadığımı hissettiğimde başa aldım sonra tekrar başa. İlk başlarda kitaba bir türlü adapte olamadım. Kitabı yarım bırakmayı düşündüm, haftalarca kitabı elime almadığım oldu. Kitaba başlayıp yarım bırakan çok kişi var. Cidden zor bir kitap ama sizi içine aldığı zaman fena etkileniyorsunuz. Mektubu okurken kendimi tutamayıp ağladım. Kitabı kapatıp "niye böyle ya" dediğimi biliyorum. Sonra sonra Selim'i anlamaya başladım, kendimi Selim'in yerine koyuyordum sürekli ve öyle bir şey ki Selim'i o uzun boylu zayıf halini çoğu kez görür gibi oldum. Zaman zaman Turgut oldum. Günseli'yi düşündüm. Oğuzcuğum Atay öyle güzel yazmış ki.. Bir insan böyle nasıl yazabilir, bu cümleleri nasıl kurabilir diye düşünürken kendimi Oğuz Atay'a hayran olurken buldum. Oğuz Atay ilk kez okuyorum, okumaya devam edeceğim. Oğuz Atay'a geç kaldığımı düşünüyorum.
Bu kitap biraz sabır işi arkadaşlar. Okumaya başlayın ama bırakmayın, devam edin. İyi okumalar diliyorum herkese :)
