"Sözümü tuttum," dedi, "seni ayaklarıma
getirdim."
Aklımda aylar önce kurduğu o cümle,
"Söz veriyorum, seni bir gün ayaklarıma
getireceğim izmir, yaz bunu bi kenara."
Hiç bir zaman içinde bulunamadığımız fotoğraflar, asla önünde duramayacağımız binalar, adım atma ihtimalimizin dahi olmadığı merdivenler.
Binemeyeceğimiz trenler, alamayacağımız biletler, gidemeyeceğimiz şehirler.
Sokakta yürürken karşılaşma ihtimalimizin olmadığı insanlar, asla duyamayacağımız cümleler, gelmeyecek günler geçmeyecek yıllar...