Şeyma Nur Şenel Umsu
@Merinef
Diyetisyen
Selçuk Üniversitesi Beslenme ve Diyetetik
41 okur puanı
Ocak 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Bu kitap beni mahvetti. Asla unutmak istemeyeceğim kitaplar arasına girdi. Yazarı karşıma alıp “Bu fikir aklına nerden geldi ve bana bunu neden yaptın” diye bağırmak istyorum. Merak ediyorum diğer okuyan herkes kendilerinden bir şeyler buldular mı? Çünkü ben birçok kez kendimi Charlie’yi anlarken, onu çevremde birine benzetirken buldum.
Reklam
Öncelikle bu kitabın genç yetişkin kitabı olduğunu tahmin ederek aldım. Ama bu kadar derinliği olmayan hikayelerin beni asla içine alamadığı bir şey okuyacağımı düşünmemiştim. Üç yazarın yazmış olduğu kitabın ilginç olacağını düşündüm ve kitabın sonunda iyi bir fikir olmadığına karar verdim. Belki 13 yaşındaki Şeyma bu kitabı okusaydı daha çok sevebilirdi ama 27 yaşındaki Şeyma’yı hiç sarmadığını söyleyebilirim. Çok daha derin genç yetişkin kitapları var bunları okumanızı tavsiye ederim.
Kurgusu o kadar güçlüydü ki, sadece bir hikâye değil; adeta bir varoluş yolculuğuna tanıklık ettim. Yaşama tutunmanın, pişmanlıklarla hesaplaşmanın ve seçimlerimizin sonsuzluğunda kaybolmanın bu kadar şiirsel ve içe dokunan bir şekilde anlatılması beni derinden etkiledi.
Kitabı kütüphaneden ödünç almıştım ama sayfalarını her çevirdiğimde, bu kitabın sadece zihnime değil, kitaplığıma da ait olması gerektiğini fark ettim. Yazarın kalemiyle ilk kez tanıştım ve bu tanışma geç değil, tam zamanında olmuş gibi hissettirdi. Artık Matt Haig’in diğer kitaplarını da okumak istiyorum. Çünkü onun kalemi, insanın iç dünyasına zarifçe dokunan nadir yazarlardan biri.
Okuduğum en sarsıcı kitaplardan biriydi. Sarah Jio'nun kalemi, beni içinde bulunduğum psikolojik buhrandan koparıp bambaşka bir dünyaya sürükledi. Hikâyenin içine öyle çekildim ki karakterler sanki eski arkadaşlarım gibi belleğime kazındı. Onları ve bu kitabı asla unutmak istemiyorum. Bitirdikten sonra bir boşluk hissettim… ama aynı zamanda bir tür hafiflik. Ruhuma dokunan bu kitabı herkese öneriyorum.
Kitap maalesef beklentilerimi karşılamadı. Öncelikle, hikâye herhangi bir derinlik sunmuyordu ve neredeyse tamamen diyaloglardan ibaretti. Ancak bu diyaloglar, karakterlerin hissettiklerini ya da atmosferi okuyucuya aktaracak güçte değildi.
Diyalogların genel tonu da oldukça basit ve gerçekçilikten uzaktı. Ne yazık ki, konuşmalar daha çok lise çağındaki gençler arasında geçen yüzeysel sohbetleri andırıyordu. Üstelik bu diyaloglarda sıklıkla şiddet içerikli ifadeler yer alıyordu. Örneğin, “Kafanı duvara sürterim” ya da “Şu kahveyle yüzünü haşlarım” gibi cümleler, dalga geçtiğini düşünen bir üslupla sunulmuştu ancak oldukça rahatsız ediciydi.
Kitabın başında bahsedilen iki karakterin hikâyeye neden dahil edildiği de bir muamma olarak kaldı. Yazarın bu karakterleri neden tanıttığını anlamakta zorlandım, çünkü hikâyeye katkıları ya da bir bağlayıcılıkları yoktu.
Genel olarak kitabı beğenmediğimi söylemeliyim. Hem dil hem de anlatım açısından daha etkileyici bir iş ortaya konulabilirdi.
Reklam