tutunacak bir kac kitap, bir kac siir, bir kac guzel sarki var saniyorken onceleri, simdi onlarin da bi halta yaramadigini goruyor ve taa sen dunyanın farkinda degilken acilmis olan kuyuna daha da gomuluyorsun kendi kendine.
yazmak bile gelmiyor insanin icinden sanki. ne ara her sey kotulesti diye dusunup durmak hicbir cozum getirmiyor. nese nasil bir sey unutuyor insan. ama isin komigi ne biliyor musun; aglayamiyorsun da. hissiz desen o da degilsin ama bilemiyorsun iste. neyi nasil yapacagini, nerden baslayacagini bilemiyorsun.