İçimde tuhaf ve alışık olmadığım bir his dolaştı ; okyanusa , gün ışığına , atlara benziyordu. Sevgiyi andırıyordu. Bir süre düşününce bunu tarif edecek kelimeyi bulmuştum : Sevinç..
Onda nefret ed… Nefret edi.. Ah! Annemden nefret ettiğimi içimden bile söyleyemiyordum. Hala yapamıyordum. Eğer ayağımı düzeltebilirsem belki değişirdi. Belki beni severdi. Belki…