“Japonlar" diye sözümü kesti Vesna. "Değer verdikleri bir
eşya kırıldığında, kendilerine bakmayı sevdikleri bir ayna ya da
anneannelerinden miras bir vazo mesela, tamir ederlerken kırılan
parçanın yerini altın tozuyla doldururlarmış. Hiç kırılmamış
gibi görünmesini değil, aksine kırılıp yapıştığı yerin parlamasını
isterlermiş. Bir eşya, bir insan, bir ruh yaralandığında,
yüklendiği hatıraların, kıymetini artırdığına inanırlarmış.