Ve yaşamda bir ümidi kalmamış bu çocuk, yavaş yavaş, bu siyah geceden, şu kendisini çekip almak isteyen yokluktan ay-rılarak, varlığını daha kuvvetle çeken bu sese uyarak annesini izledi.
Ah! Zavallı, hırpalanmış, ezilmiş yaşam!.. Mavi bir gece ile siyah bir gece arasında geçen şu kısmetsiz, talihsiz ömür!.. Bir bârân-ı elmas altında belirerek şimdi bir bârân-ı dürr-i siyahın altında gömülen o arzu çiçekleri!..