“Annem ölmüşken, çiçekler nasıl olur da hâlâ açabilirlerdi? Güneş nasıl hâlâ bu kadar göz alıcı bir şekilde parlayabilirdi? Neden insanlar ters giden hiçbir şey yokmuş gibi verandalarında gülerek limonatalarını içiyorlardı?”
"Reddedilmekten. Çok sey istemekten. Tekrar tekrar sevilemez oldugumu fark etmekten… İnsanlar genelde deniz gibidir, daha büyük bir seyin sabit, silinemez bir parçası. Ama ben daha çok kıyıya vurup geri çekilen ve ardından hiçbir iz bırakmayan bir dalga gibiyim."