Merve İpek
@Mervepek
İnsanın içini dökmekten vazgeçmesi ayrılık.
Ankara
22 Temmuz 1997
96 okur puanı
Ekim 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Her gün aynı güne uyanmak...
Sizin de bazen peş peşe gelen iki günün arasındaki yedi farkı bulamadığınız oluyor mu?
Aynı saatte kalkıp,hazırlanıp,çok ucuz meblalara hayatımızın 10-12 saatini sattığımız,fiziksel ve ruhsal tüm birikimimizi bırakıp eve döndüğümüz ve 2-3 saat içerisinde kendimizi yine aynı rutine teslim etmemiz için gereken uykuya kavuşmamız.
Haftanın sadece bir gününün size ait olduğu, onu da dinlenmek için mi yoksa göz kırpan diğer haftaya tahammül edebilmek umuduyla kendin için bir aktive hazırlayıp(şanslıysan belki haftalar önce başladığın kitabı bitirebildiğin) senin seçtiğin sosyallellikle mi geçmesinin doğru olduğunu düşünmekle kaybettiğin yarım günün teselli ödülünü kabullenmek gibi.
Ana karakterimiz Veronika ise başarılı,huzurlu bir aile ortamında büyümüş ve kendi tercihlerini yapabilmeyi başarmış fakat artık rutinin getirdiği tatmin duygusunun da körleşmiş olduğu sırada intihar fikrini gerçekleştirmiş,ölümü beklerken kendini tımarhaneye kapatılmış olarak bulmuştur. Ölümün getirdiği özgürlüğü ve huzuru hayal ederken kendi iç yolculuğuna çıkacağını ve aslında yaşamayı ne kadar istediğini,delilere neden deli dendiğini,aslında deliliğinin ne olduğunu kendi deneyimiyle öğrenecektir.
"Yaşadığımız her yeni gün bir mucizedir." diyor kitabımızdaki Dr. İgor. Umarım anlamamız için kendimize,tımarhane deneyimi katmamız gerekmez :)
İhsan Oktay Anar ile tanışma kitabımdır Puslu Kıtalar Atlası. İlk kez kitabın konusunu ve tarzını soranlara net bir cevap veremediğim bir kitap oldu benim için. Gerçekten ne okudum ben? İçinde tarih,bilim,felsefe,macera ve daha bir çok türü barındıran bir masal kitabı mı?
"Dünya bir düştür.
Evet,dünya... Ah! Evet,dünya bir masaldır."
Uzun İhsan Efendinin,oğlu Bünyamin için yazdığı düş ötesi Puslu Kıtalar Atlası.
Sevgi insana yuvasını buldurur. Charlie Mackesy
Kitapta maddi zorluklar sebebiyle anne ve babasının kısa bir dönem için başka bir aileye emanet ettikleri küçük kızlarının(isimsiz)ruh ve duygu durumu anlatılıyor.
Bir çocuk düşünün ki sevgiye,ilgiye ve şefkate ihtiyacı olmasın. Kitabın sonu tamamlanmış bir hikaye gibi hissettirmese de dilerim ki sevgi ve aile kavramını yaşamının tümünde hissetmekte geri kalmamıştır.
Kitaplığımda varlığını dün farkettiğim,ne zaman ve nasıl beni bulduğunu hatırlayamadığım o kitap. Livaneli'nin ütopyasından bugünümüzün distopyasına ithaf edilmiş adeta. Yaşamın kaosundan sıyrılmış,Toprak Ana'nın bütün güzelliklerini sunduğu,hepimizin hayalini kurduğu huzurlu,sakin ve iyi insanların yaşadığı o son insani köşe,cennet ada anlatılıyor. Ta ki insanoğlunun hükmetme ve yönetme dürtüsünün getirdiği hırs ve saf kötülüğün adaya giriş yaptığı güne kadar. Hayat seçimlerimizden ibaret dediğimiz ama sustuğumuz,yeri geldiğinde susturulduğumuz,gördüğümüz ve katlandığımız,katlanamadığımız için görmek istemediğimiz her şey bizi olmaktan korktuğumuz o adaya götürecektir muhakkak. Kılavuza gerek görülmeyen o köydür, Son Ada.
