İnsan birini gerçekten
zamanla mı tanır
yoksa içinin titrediği o ilk anda mı
bunu kimse bilmez
Çünkü bazen yıllar geçer
bir yüz ezberlenir
bir ses alışkanlığa dönüşür
ama kalp yine de yabancı kalır
sanki bütün yakınlıklar
uzaktan bakılmış bir hayat gibidir
Sonra biri çıkar karşına
hiçbir geçmişin yoktur onunla
ama gözlerinde
uzun zamandır aradığın o tanıdık sessizlik vardır
ve insan ilk defa anlar
bazı ruhlar konuşmadan da birbirini tanır
Belki tanımak zaman ister
ama hissetmek
zamandan daha eski bir şeydir
çünkü kalp bazen
aklın yetişemediği yerde sever
ve insan en derin bağı
en kısa anda hisseder