Meryem
@Meryem_k
Atatürk üniversitesi
29 okur puanı
Temmuz 2023 tarihinde katıldı
Meçhule sürülen bir yazgı...
Kuyucaklı Yusuf'u okumak beni biraz zorlasa da sonu müthiş bir hüzünle doldurdu kalbimi. Hiçbir yere ait hissedememenin ,yaşadığı bu hayata bir yabancıdan farksız olmadığını hisseden canım Yusuf...
Henüz küçük yaştayken anne babasını kaybetmesiyle başlıyor bu yabancılık hissi. Bilmediği bir ev, bilmediği insanlar... Bir anda hiç tanımadığı bir yerde buluyor kendini; herkese, her şeye uzak. Bu uzaklık sığındığı yeni evde ve tanımadığı yeni insanlar arasında bir türlü dinmiyordu. Bir şekilde sürüklenip giderken bu bilinmezliklerden Muazzez' e sığınmak, ait olamadığı bu hayatı onunla güzelleştirmek istiyordu ama kader onun yazgısını doğduğu an yazmıştı.
Muazzez sadece bir sevda değil, bu karanlık dünyada tutunabildiği yegane aydınlıktı. Tüm çabalar, yeşeren umutlar ve yarım kalan sevgilerle birlikte yeni bir hayata tutunma isteğiyle içindeki yasla atını dört nala meçhule sürüyor...
Reklam
" Ölüm bilinci bizi daha yoğun yaşamaya yöneltir."
Kitabı ilk okumaya başladığımda sıradan bir intihar ve ölüme tanıklık edeceğimi düşünüyordum. Okudukça bunun böyle olmadığını, aslında hayata dair çok fazla şey fısıldadığını fark ettim.
Kitapta beni en çok etkileyen şey, intihar eden bir insanın sonradan ölümden korkmaya başlaması ve bir daha yaşayamama düşüncesinin onu sarmasıydı. Bu çelişki, kitabı benim için daha da düşündürücü hâle getirdi.
Bu kitap bana şunu sordurdu: “Ölmekten mi korkuyorsun, yoksa yaşamaktan mı?”
Bence bu kitap; herkesleşmek isteyip kendini normal hissetmeyen, yaşamaktan keyif alamayan herkesin okuyabileceği bir kitap.
Kitabı bitirirken istemsizce huzurlu bir tebessüm ettim. Sonu beklediğimin aksine çok güzeldi fakat Veronika'mla biraz daha vakit geçirememiş olmak biraz üzdü beni.
Minicik bedenine kocaman acılar sığdırmak zorunda kalan güzel Efraz'ın hikâyesi...
Ortadoğu’da çocuk olmak; bebeklikten doğrudan erişkinliğe geçmektir. Bu eserde, hiçbirimizin yabancı olmadığı bir şekilde hep şahitlik ettiğimiz hayatlar var. Yazar bizi alıp o coğrafyanın tozlu yollarında, hayatta kalma mücadelesiyle çarpışan insanların tam ortasına bırakıyor. Kitabı okurken hissettiğim o ağır sessizlik ve sızlayan vicdanım, beni derin bir sorgulamaya itti. Yazar, bu sarsıcı hikayeyi küçük bir kız çocuğunun masumiyetiyle anlatıyor.
Ortadoğu’da çocuk olmak, sadece bir coğrafyanın meselesi değil; her yerde yaşanan ama çoğu zaman görmezden gelinen hayatların iç sesidir. Kitap kapağındaki o küçük kız ve sırtındaki yük; bana bu yüklerden kurtulmanın zorluğunu ve onlarla yaşamaya devam etme zorunluluğunu çok daha derinden hissettirdi.
Özgürlük umuduyla çıkılan bu yolda; yalnız, büyük yüklerle bir başına kalmışlık...
Bu kitabı bitirdiğimde anladım ki bizler burada hayatın rutin telaşları içindeyken bir yerlerde çocuklar hâlâ yaşayabilmek için koca bir dünyayla savaşıyor. Bu sadece Efraz'ın değil, coğrafyası kaderi olan binlerce çocuğun hikayesi. Görmezden geldiğimiz gerçeklerle bizi yüzleştiren sessiz bir çığlık.
