Bazı anne babalar çocukları büyüyüp birer yetişkin olduğunda onları ziyaret etmediklerinden yakınır. “Onlar için her şeyi yaptık,” derler. Sadece duygularına saygı duymayı unutmuşlardır.
Çocuklarla vakit geçirmek zor dersiniz.
Haklısınız.
Ve eklersiniz,
Çünkü onların seviyesine inmek gerek...
Eğilmek, alçaltmak, küçükmek...
İşte burada haksızsınız.
Asıl yorucu olan,
Onların duygularının yüksekliğine yetişebilmek
için uzanmak zorunda olmaktır.
Onları incitmemek için,
Esnemek, uzamak,parmak ucuna yükselmek...
Ebeveynler sorunun, çocukları yerine kendileri için bir soruna dönüşmesine izin verirler. Unutmayın ki sorun için endişelenmesi ve bunu çözmesi gereken kişi çocuktur. Dolayısıyla, ebeveynin rolü çocuğun bunu yapmayı istemesini sağlamaktır.