Kahin olmak, olacakları bilmek değil; herkesin kör olduğu bir dünyada, gözlerini açmaya cesaret edebilmektir.
Reklam
Yaşama son vermek isteyip beceremeyen insanlar kitaplara sığınıyor. Belki de bu yüzden kütüphaneler, sessiz intiharların ertelendiği kutsal mekânlardır. Sayfalar arasında bir tür teselli bulunur: bir karakterin cümlesine tutunmak, kendi kırıklığını onunla paylaşmak gibidir. Bir romanın satır aralarında, birinin seni anladığını hissedersin üstelik o kişi çoğu zaman çoktan ölmüştür.
İkimiz için de hikâyenin sonu farklı. Sen artık buz dağının görünmeyen tarafında duruyor, yaşama devam ediyorsun. Ben ise her seferinde sana ulaşmaya çalışırken o buz dağının görünmeyen tarafına çarpıyor ve yoluma devam edemiyorum.
İnsan, gerçekleşmesinden korktuğu kehanetleri kendi elleriyle besler.
Reklam