Aklımı yitirmek bana bir nöbetçinin görev yerinde ölmesi gibi onurlu geliyor. Ancak beklemek, deliliğin bu yavaş ve istikrarlı yaklaşımı, uçuruma düşen devasa bir şeyin bu anlık hissi, eziyet eden düşüncenin bu dayanılmaz acısı..
Nereye gittiklerini bilmiyorlar, güneşin ne için olduğunu bilmiyor, hiçbir şey bilmiyorlar. Omuzlarının üzerlerinde kafaları yok, omuzlarının üzerlerinde tuhaf ve korkunç küreler var..