Tutukluluğumun başlarında, en zoru, özgür insanlar gibi düşünmekti. Mesela kumsalda olmayı ve denize doğru yürümeyi arzuluyordum... bunun verdiği rahatlamayı hissedince birdenbire hücrenin duvarlarının üzerime geldiğini hissettim...
Günün dengesini, üzerinde mutlu olduğum kumsalın olağanüstü sessizliğini bozduğumu anladım ve felaketin kapısını kısa kısa dört kez tıklatmıştım sanki...