Merve
@Meyv
901 okur puanı
Haziran 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Herkesin bildiğini sandığı bazı kitaplar vardır, konusunu öğrenirsiniz ve sizi şaşırtacak pek bir şey kalmadığını düşünürsünüz. Algernon’a Çiçekler bana bunun ne kadar yanlış bir düşünce olduğunu gösterdi.
Charlie Gordon, düşük IQ ile doğmuş bir adam. Doktorların deneysel bir ameliyatı sayesinde zekâsı olağanüstü bir seviyeye ulaşıyor. Daha önce bir fare üzerinde, Algernon’da başarıyla uygulanan bu deneyin insan tarafındaki yolculuğunu Charlie’nin kendi kaleminden okuyoruz.
Beni bu kitapta en çok etkileyen şey Charlie’nin zekâsındaki değişim değil, çocukluğundan taşıdığı yaralardı. Ailesi tarafından anlaşılmamanın, arkadaş sandığı insanlar tarafından fark edilmeden incitilmenin ve sevgiye duyulan o tarifsiz açlığın izleri… İşte onlar kalbimin en derin yerine dokundu.
Charlie Gordon’la tanıştığım ilk sayfadan itibaren sonunun beni üzeceğini biliyordum. Yine de bu kadar kırılacağımı, bu kadar etkileneceğimi tahmin edemedim. Çok sevdim, çok.
Bazı kitaplar vardır yalnızca bir hayatı anlatmaz, bir ülkenin hafızasını da omuzlarında taşır. Nisyan benim için tam olarak böyle bir kitaptı.
Héctor Abad Faciolince, 1960’lardan başlayarak hem kendi ailesinin hikâyesini hem de Kolombiya’nın sancılı tarihini anlatıyor. Fakat kitabın merkezinde ne siyaset ne de şiddet var; tüm karanlığın ortasında ışığını kaybetmeyen bir baba-oğul sevgisi duruyor.
Okurken sık sık ‘keşke kurgu olsaydı’ diye düşündüm. Çünkü satırlardaki acının, kaybın ve çaresizliğin gerçekten yaşanmış olduğunu bilmek metni daha da ağırlaştırıyor. Bir yanda şiddetin gündelik hayatın parçası hâline geldiği, kurumların yozlaştığı bir ülke, diğer yanda insanlığa, eğitime ve iyiliğe inanmaktan vazgeçmeyen bir baba.
Nisyan, yalnızca bir anı kitabı değil. Aynı zamanda bir ağıt, bir sevgi mektubu ve unutulmaya karşı yazılmış güçlü bir direniş.
Çok sevdim.
Bazı kitaplar vardır, bitirdiğinizde yalnızca hikâyesi değil, okuma serüveninin kendisi de aklınızda kalır. Kefaret benim için tam olarak böyle bir kitap oldu. İlk yüz sayfada Ian McEwan’ın sabırlı anlatımına ayak uydurmakta zorlandım. Ama o eşiği geçtikten sonra merak duygum öyle büyüdü ki kitabı elimden bırakamadan adeta su gibi içtim.
Hikâye, küçük bir yanlış anlamanın yıllara yayılan sonuçlarını anlatıyor gibi görünse de aslında hafızanın, suçluluğun ve telafi etme arzusunun katmanlarını açıyor. Böylesine etkilenmemin sebebi yalnızca ne anlattığı değil, nasıl anlattığı. Dili incelikli, kurgusu kusursuza yakın ve her ayrıntısı yerli yerinde.
Son sayfayı çevirdiğimde hissettiğim şey şaşkınlıkla karışık derin bir hayranlıktı. Uzun süre unutmayacağım, zihnime kazınan bir kurgu oldu.
Ne diyebilirim ki… Çok ama çok sevdim.
Bazı kitaplar okurken insanı başka bir coğrafyaya götürür ya, işte Taştan ve Kemikten beni doğrudan kutupların ortasına bıraktı. Buzun sesini, rüzgârın sertliğini ve açlığın ağırlığını hissettim.
Başkarakterimiz Uqsuralik, kutuplarda yaşayan bir İnuit kadını. Bir gece buzun aniden kırılmasıyla ailesinden kopuyor ve kendini sonsuz beyazlığın ortasında yapayalnız buluyor. Sonrası ise hayatta kalmanın, yeniden tutunmanın ve vazgeçmemenin hikâyesi.
Yazar bir yandan Uqsuralik’in yaşam mücadelesini anlatırken bir yandan da İnuitlerin dünyasının kapılarını aralıyor. Çiğ et yiyen, avcılıkla yaşayan, şaman geleneklerine inanan ve doğayla kadim bağlar kuran bu topluluğun yaşam biçimini uzun uzun okuyoruz. Bu sayede sadece bir karakterin hikâyesini değil, bambaşka bir kültürü de tanıma fırsatı buluyoruz.
Masal ile gerçeklik arasında salınan bu romanın en güçlü yanı atmosferi. Öyle ki bazı sayfalarda gerçekten üşüdüğümü hissettim. Hem sert hem şiirsel, hem yabancı hem de tuhaf bir şekilde tanıdık bir kitap. Ben çok sevdim.
Ayşe Burçak’ın Aşklar ve Hayaletler’i, birbirinden bağımsız 12 kısa öyküden oluşuyor ama hepsinin üstünde aynı hüzün dolaşıyor. Kimi zaman kötü karakterlerin zihnine giriyoruz, kimi zaman umutsuz aşıkların, kimi zaman da yalnızlığını kimseye belli edemeyen insanların hayatına. Her öykünün başka bir yarası, başka bir eksikliği var.
En sevdiğim şeylerden biri, kitabın karakterlerini yargılamadan anlatması oldu. Kimse tamamen iyi değil, kimse tamamen kötü değil, herkes biraz kırık. Bazı öyküler diğerlerinden daha güçlüydü ama genel olarak ortalamanın üstünde, akıcı ve hissi bol bir derlemeydi. Severek okudum.
