Bir ara bir misafirliğe gitmiştim. O ailenin bireyleri, buyur gel yemek ye (ısrarla )bizimle , bende onlara tokum az önce yedim İnan ki derken , onlardan ikinci bir davet beklerken onlar yemeğini bitirip , davet gelmeyip, içimde (hay ben kafamı..) gece 3 ‘e kadar bayılacak gibiydim, aniden bir bahane ile dolapta bir yiyecek var mı acaba dolabı açmaya giderken, aniden geceleri yatmayan ,ailenin ergeni: -abi hayırdır!. Ben ise:-hiç su içecektim ya , aç karnınla iki bardak su içip yatmaya gittim. O gece aç yatıp bir daha hızlı kararlar vermeyeceğime yemin ettim.