Kalabalık beni sahiden sıktı.ben ikide birde böyle oluyorum,bazen bütün insanları boyunlarına sarılacak kadar seviyorum, bazen de hiç birinin yüzünü görmek istemiyorum.bu nefretle filan değil.. insanlardan nefret etmeyi hiç düşünmedim bile.sadece bir yanlizlik ihtiyacı belkide.oyle günlerim oluyor ki , etrafımda küçük Bir hareket,en hafif ses bile istemiyorum.fakat sonra etrafımda bana yakın birilerini arıyorum . bütün bu beynimde geçenleri teker teker,uzun uzun anlatacak birini.o zaman nasıl hazin bir hal aldığını tasvir edemezsiniz