Huma
@Milann
but you've got your demons, and she's got her regrets
75 okur puanı
Kasım 2020 tarihinde katıldı
İnsanın bazen dünyanın yükünü omuzlarında taşıması gerekiyor.
Sayfa 21
Hayatınıza son vermek ağır bir suç. Gerçekten size ait olan tek şey bu ve onlar size bununla ne yapıp ne yapamayacağınızı söylüyorlar. Hoşunuza gitse de gitmese de yaşamak zorundasınız.
Sanki bu dünya çok harika bir yermiş de bu dünyadan ayrılmayı istemek için kafayı yemiş olmamız gerekiyormuş gibi.
Şu hayatta en köklü alışkanlıklar terk edilebilir, kişilik bozuklukları düzeltilebilir, en sıkı dostluklar tavsayabilir, hatta bağımlılıklar bile aşılabilir, ama belki de değiştirmesi en zor şey insanın bir yere duyduğu aidiyetti. Neden ayrılamıyorduk kanıksadığımız sokaklardan, şehirlerden, tekrarlardan? Bizi mutsuz etse bile yaşadığımız mekân, niçin bırakıp gidemiyorduk uzaklara? Bilinmeyene?
