Milo
@Milo8
615 okur puanı
Kasım 2018 tarihinde katıldı
Mutlak Mutluluk Bakanlığı çok severek okuduğum fakat yer yer karakter çokluğu ve olay örgüsünde zaman atlamaları sebebiyle biraz zorlandığım bir eser oldu.
Encüm karakterini tanıyarak başlıyoruz yazarın ifadesiyle bu "parçalanmış hikaye" ye, Hindistan'ın bağımsızlık süreci, Pakistan ve Afganistan savaşları, ülkedeki siyasi ve sosyal yıkım, toplumdaki cinsiyet rolleri ve birey/aile mücadelesi derken Encüm'ün kırılmış kalbinin sesini dinliyoruz, Encüm bir Hicra, Hindistan'da 3. Cinsiyet olarak kabul edilen vaktinde saraylarda hatta haremlerde hem eğlencelerde hem de toplumun bir ferdi olarak görülürken zamanla din savaşları ve değişen sosyal sınıflarla beraber kast sisteminde ezilen halkın bir ferdi olan bir topluluk olarak hayattan adeta itiliyor Hicra'lar, doğumu itibariyle Encüm adım adım kaderini yaşıyor ve onun kaderi adeta ülkesinin ve halkının kaderi gibi mücadele, yokluk, kan ve acıyla yazılıyor.
Hint edebiyatından okuduğum çok eşsiz bir eser, yazarın üslubunu, anlatımını ve çeviriyi gerçekten çok beğendim herkese şiddetle tavsiye ediyorum.
Reklam
Muazzam bir çizgi romanla karşınızdayım, adeta okumaya kıyamadığım, sayfaları çevirdikçe bitmesin diye her bir çizimi tek tek tekrar tekrar incelediğim ve hikayesiyle bayıldığım muazzam bir eser.
Picasso denince akla o anlam vermesi zor olan resimler ve döneminin içindeki bohem filmsel hayatı geliyor.
Bu eserde Picasso'yu Güzel Fernande, Fernande Olivier'in gözünden hem kendi hayatının acılarıyla hem de döneminin sanat dünyasıyla beraber Picasso'nun Paris'e gelişi ve bir ressam olarak serüvenini görüyoruz.
Sanat dünyasında güzellikleri tablolara dökülüp anlık bir ölümsüzlüğün ardından unutulup, hayattan yoksun bir yaşama terk edilen onlarca kadından biri Güzel Fernande, istismar edilip öylece terk edilip bırakılan bir çocukluk, kötü birliktelikler ve şiddetle geçen bir evlilik, geçimini sağlamak için yaptığı modelliklerle bir kadın olarak hayata tutunma çabası ve Picasso'yla tanışması, beraberlikleri süresince Picasso'nun değişen ruh hali ve idealinin başarısı için çabasıyla geçen zaman birini dünyaya duyururken diğerini akıp giden zaman karşısında yalnız bırakıyor.
Herkese şiddetle tavsiye ediyorum ama özellikle çizgi roman severler kaçırmasın.
Yılın Yazarı kıyıda köşede kalan fakat çarpıcı ve güçlü olan eserlerden biri, Petros Tatsopoulos yayın dünyasının kapağını açıp içini ortaya dökmüş adeta.
Uzun yıllar boyunca Yunanistan'da yılın yazarı antik dönemlerde yaşamış ozan ve yazarlardan seçilir, bir öneriyle artık yılın yazarının yaşayan yazarlardan seçilmesine karar verilir, kimi bu kararı yerinde bulur kimiyse bu durumun getirecekleri karşısında bu fikre karşı çıkar.
Yazarından editörüne kim varsa yazın dünyasında bütün gizli saklı o pamuk misali iplikte süzülen topluluğun çifte standartları ve sahte snop değerleri dökülmeye başlar böylece.
Hayatın her bir unsurunun ve en basit eylemin bile aslında ne kadar politik olduğu ama özellikle insani değerler niyetince pazarlanan fikirlerin ne kadar kokuşmuş olduğu, özellikle kendisine entelektüel bir varoluştan(?) gömlek dikip bunu gösterişle süzen kimselerin ne kadar trajikomik olduğunun pek tanıdık cümbüşlü hikayesi.
Ben çok beğendim, muhakkak tavsiye ederim.
"Gerçeğin dili yok. Ne yazık ki, hançeresinde boğulan birer çığlık oluveriyor ruhlarımız!"
Kahramanlık, vatanseverlik ve şanlı ülküler uğruna savaşı aynı kefeye koyunca ulusların destansı başarıları çıkar.
Kimi bu destansı başarılardan gurur duyar kimi bu başarıların kanlı gölgesinde sefalete düşer fakat asolan destanın kahramanlarına bakınca işin gerçek yüzü o zaman ortaya çıkar.
Simon Paulin çalıştığı fabrikada küçük bir memur, küçük bir burjuva kendisi, 1. Dünya savaşı patlak verdiğinde Fransa ve Almanya arasındaki savaş için cepheye gidiyor ve ulusunun destansı şanının gerçek yüzüyle günden güne tanışıyor.
Eseri çok beğendim, toplumcu gerçekçi eserleri seven herkese muhakkak tavsiye ederim.
"Dünle bugünün bir araya geldiği, birbirlerini tanıyıp kucaklaştıkları tek bir yer var, o da yarın."
İlk kez Eduardo Galeano okudum ama bu kadar çok seveceğimi düşünmemiştim.
Çok farklı bambaşka ama bir o kadar tanıdık ve aidiyetlik veren bir üslubu var yazarın.
Yazar "Beni okuyamayanlar için yazıyorum: ezilmişler için, yüzyıllardır tarihe geçebilmek umuduyla kuyrukta bekleyenler, kitap okuyamayanlar ve kitap alacak parası olmayanlar için." diye yazıyor.
Latin Amerika'ya götürüyor bizi yazar, kah sokaklarda dolanıyoruz kah küçücük bir anın içine sıkışıyoruz, sıcak iliklerimize işlerken sanki karşımıza çıkıyor ve anlatmaya başlıyor gerçeği düşe dökerek. Kimi zaman sanki bin yıldır yaşıyoruz gibi tarihe şahit oluyoruz kimi zaman dün doğmuş bir hayalin çeperinde duruyoruz.
Bu eser son derece kişisel bir metin bence, Eduardo Galeano'nun hayatı diktatörlükten kaçmakla geçmiş adeta, mücadeleye karşı sanata tutulanlardan olmuş.
Herkese şiddetle tavsiye ediyorum bu eseri.
Reklam