Luna

Luna
@Mimy
16 okur puanı
Kasım 2017 tarihinde katıldı
Çok sevdiğim ve ilgimi çeken bir ayakkabım var. Ama her giydiğimde ayağımı aynı yerden vuruyor ve orada iyileşmesi için çok çabaladığım bir yaraya dönüşüyor. Her giydiğimde öfkeleniyorum ve bir daha asla bu ayakkabıyı giymemem gerektiğini kendime söylüyorum. Ama ne giyeceğime karar veremediğimde sanki daha önce defalarca canımı yakmamış gibi, belki bu sefer bana zarar vermez diye umut ederek elim yine ona gidiyor. Bir kısır döngü. İnce bir sızı, aynı yer, aynı yara… Konunun ayakkabıyla alakası yok.
“İnsanlar yavaş yavaş inanmamayı, güvenmemeyi, sevmemeyi ve kronik şüpheci olmayı öğrenir. Bu gerçekleştiğinde artık ne yazık ki çok geçtir. İnsanların “tecrübe” dediği şey budur. Kalbiyle bağlantısını kesmiş bir insana “tecrübeli” denir.” Sigmund Freud
Yanında olmam gerekenlerin uzağında, dışında kalmam gerekenlerin içindeyim. Çıkışı bulamıyor, dönüşü hatırlayamıyorum.
Yaşanması gerektiği için yaşanmış, daha fazla yaşanması doğru olmadığı için bitmişti. Artık düşünme, üstünde durma. Hayatında olması gerekenler yanındadır, olmaması gerekenler uzağında.