Görüyorum ki zaman seni savurmuş kahverengi bir sonbahar yaprağı gibi. Güzel. Daha çok kaybolacaksın, daha çok dizlerinin üzerine düşeceksin. Ama güzelim hep geri kalkacaksın, ne olursa olsun. Edebiyat bölümündesin artık, yıllarca hayalini kurduğun bölümde, bunun için bile gurur duyuyorum seninle. Canın yandıkça kitaplarına kaç, bir kahve yap kendine. Biliyorsun, sadece onların yanındayken yalnız hissetmiyorsun bu dünyada. Yanındayken yalnız hissetmeyeceğin biri çıkar mı bilmiyorum karşına. Ama olur da çıkarsa eğer, bu sefer kaçma. Aşkı hep kitaplarda okudun sen, unutma, sadece kitap okumak yetmez insana. Bazen meydan okumalı hayata…