Toplumlar ne yapacaklarına düşünerek karar vermezler. Yöneticiler onların yerine düşünürler. Sokaktaki insandan beklenen, seçtiği yöneticilerin arkasında durmasıdır o kadar. Kötü bir şey söylediğimin farkındayım. Bu modelin ideal bir toplum modeli olmadığını kabul ediyorum. Ama böyle.
Birbirimizle gözlerimizdeki ışıltı vasıtasıyla anlaşıyorduk. Tam olarak ifade etmem gerekirse, aslında o bendi, ben de oydum. Bir bütündük. Bir elmanın iki yarısı değil, kendisiydik. Bu nedenle uzun konuşmalara ihtiyacımız yoktu. İhtiyacımız olan, bütünün teknik olarak ayrı düşmüş iki parçasını yan yana getirmek, birlikte nefes almalarını sağlamaktı, o kadar.