Mithra
@Mithraokur
264 okur puanı
Kasım 2017 tarihinde katıldı
Araplar daha değer bilirdi, Harun ReşidFelsefe-Düşünce
Romalılar Eukleides'i değerlendiremeyecek kadar pratik kafalıydı; Eukleides'ten söz eden ilk Romalı Cicero'dur ve onun zamanında muhtemelen Latince çevirisi yoktu; aslında Boethius'tan (İS 480 civarı) önce Latince çeviriye ilişkin hiçbir kayıt yoktur. Araplar daha değer bilirdi: İS 760 civarında Bizans imparatoru kitabın bir kopyasını halifeye verdi ve Arapçaya çevirisi, İS 800 civarında Harun Reşid döneminde yapıldı. İlk eksiksiz Latince çevirisi, İS 1120'de Bath'lı Adelard tarafından Arapçadan yapıldı. O tarihten itibaren geometri çalışmaları Batıda giderek canlandı; ama geç Rönesansa kadar önemli bir ilerleme kaydedilmedi.
Sayfa 385
10/10
2022 3. kitabı
Dönüşüm, aile kurumunun bireyi yok edici yanlarını tüm korkunçluğuyla evrensel düzeyde yansıtan bir yazın metni. Daha da genelinde, çizgidışı birey-sürünün dışına çıkanı ezen toplum çatışmasını en çarpıcı biçimde dile getiren bir öykü gerçekliği. Sonsöz
***
Kafka'dan Kurt Wolff Yayınevi'ne
Son mektubunuzda bana, Ottomar Starke'nin Dönüşüm için bir kapak resmi hazırlayacağını yazmışsınız. Bunu okuyunca küçük ama sanatçıyı "Napoléon'dan tanıdığım kadarıyla, herhalde çok gereksiz bir korku uyandı içimde. Yani Starke gerçekten bir kitap resimleyicisi olduğundan, doğrudan böceğin resmini yapmaya kalkışabilir gibi geldi bana. Sakın yapmasın böyle bir şey, lütfen! Niyetim, böylece onun yetki alanını kısıtlamak değil, öyküyü doğal olarak daha iyi bildiğim için, kendisinden yalnızca bir ricada bulunuyorum.
Tekrarcılıksa kavrayıştan yoksun bırakır. Hani bir çocuk oyunu vardır ya adınızı yeterince çok söylerseniz çok saçma bir hâl alır. Bütün bu konseptler için geçerli bu yani bütün düşünce yığınları için de.
Mesela Nietzsche'nin eski sözüne bakın; eğer bir uçuruma bakarsanız o da size bakar değil mi. İşte bu da tekrarcılık yüzünden anlamını yitiren bir söz. Artık bir buzdolabı magneti oldu. Kilişe. Zararsız.
Peki bunu gerçekten en son ne zaman düşündünüz? Yani uçurum nedir ve içine bakarsanız neden.. peki ya size seslenmesi ve eğer o da size bakarsa o zaman içinizdeki bir şeyinde ona seslenmesi mantıklı olur ve bu da arkadaşım gerçekten düşündüğünde hiç de zararsız değil. Yani sorumuz şu; eğer temel anlam tekrarcılık gibi bir görevle bile bir şeyden mahrum edilebiliyorsa hangisi daha gerekli acaba? Yani hangisi daha doğru? Adınız mı yoksa saçmalık mı?
The Empty Man(2020)
Bunu düşünüyorum.
Alıntı artık pek okumuyorum. Ben kitabın satırları arasında dalmış gezinirken o en vurucu cümle ile hiç beklemedigim bir anda sarsılmak istiyorum ve derin düşüncelere dalmak ve hatta bulunduğum koşulları sorgulamak istiyorum. Okumadığım kitabın alıntısını defalarca burada görmenin bir süre sonra o etkiyi veremeyeceğini düşünüyorum.