İnsan evini seviyorsa -aslında sevmiyorsa bile- eve döndüğü ilk hafta kadar rahat, sevinçli şey az bulunur. O hafta sabahın üçünde yırtınan araba alarmları, geç kalkmak istediğinde pencere pervazına konup ötüşen kumrular gibi insanı sinir eden şeyler bile kişiye kalıcılığını, ne kadar uzağa ve ne kadar uzun süreyle gitmiş olursa olsun hayatının, kendi hayatının onu kucaklayacağını hatırlatır
Sayfa 617
Reklam
Aptal değildi fakat daha on iki yaşında hayatın bir hayal kırıklığından ibaret, kendisinin de çevresindekiler için hayal kırıklığı olacağını çözmüşçesine bezginlik içindeydi.
Sayfa 110
Mutluluğa ulaşma baskısı bazen zulüm şeklini alıyordu, mutluluk herkesin ulaşabileceği ve ulaşması gereken bir şeymiş de, bu uğurda verilecek en küçük taviz dahi bireyin kendi kabahatiymiş gibi.
Sayfa 60
Otuz artık inkar edilemeyecek bir olgunluk yaşıydı.
Sayfa 107
"Yalnız kalmak istiyorum.'' dedi ona. ''Anlıyorum'' dedi Willem. ''Birlikte Yalnız Kalırız.''