E.
@Mlsfsadeceben
9 okur puanı
Ekim 2025 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Dünyadan silinmek istiyordum. Yok olmak istiyordum. Koridorda oturuyordum ve ikimizi düşünmemeye çalışıyordum. Bizi, yatak örtülerinin altındaki hâllerimizi düşünmemeye çalışıyordum. Kollarını, ellerini ya da gözlerini düşünmemeye çalışıyordum. Beraber yapmayı hayal ettiğim şeylerin hiçbirini düşünmemeye çalışıyordum. Gelecek yaz göle dönmeyi, bir gün aynı evde yaşamayı mesela... Hania'yı, pullu elbisesine dokunan parmaklarını düşünmemeye çalışıyordum. Ormanda bizi gördüğünde Maksio'yu, o anki bakışlarını düşünmemeye çalışıyordum. Büyükannemi veya Profesör Mielewicz'i düşünmemeye çalışıyordum.
Gelecekteki, bir yıl ya da sonraki hayatımı düşünmeye çalışıyordum. Bir şey gelmiyordu gözümün önüne. Gelmiyordu, çünkü o an dışındaki her şey -hayır, o an bile değil- benim ötemdeydi.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Belki olan biten her şey idrak edemeyeceğim kadar büyüktü ya da henüz hiçbir anlam ifade etmiyordu. Yere yatıp sokaktaki betonu yüzümde hissetmek istediğim anlar oluyordu. Sadece yatmak, durmak... Üstümde kocaman bir ağırlık hissetmek, kemiklerimin kırıldığını, uykuya daldığımı, sonsuza kadar... Ama hepsini zihnimden itiyordum.
Hayatım çıkış kapısı olmayan küçük, dar bir koridordu; öyle dar bir tüneldi ki bileklerimi incitiyordu. Bu tünelden tek bir çıkış yolu vardı. Bu ya da boşluk, dedim kendime. Bu ya da gitmek.
Ludwik’in hayatı, acısı kalbimi tekmelediği üstünde tepindiği için ve müthiş bir kalp sızısı bıraktığı için şimdi burayı yüz tane alıntıyla dolduracağım. Vereceğim rahatsızlık için özür dilerim sevgili bağlantılarım 😔✋
Ellerin onun belini sarmış, parmakların eteğinin kumaşına gömülmüştü. Orada rahat görünüyorlar, bense gözlerindeki sevecenlik karşısında hayrete düşmüş hâldeyim. Sanki bir çift yabancıymışsınız gibi izledim sizi. Bir anlamı olmadığını, gerçek olmadığını kendime anlatmaya çalıştım. Ama bitkin hissetmeden bakamıyordum artık size. Ayağa kalktım, sersemlemiştim, bir an net göremez oldum. Eve yürüdüm ama attığım her adımda kalbim iki kez atıyordu.