İnsanın en serin anında bile,
içinde tutuşan bir yer vardır, kimse bilmez.
Baharı bekler, bahar gelmez.
Bir ömür suladığı çiçeği solar, kimse görmez.
Sonra bir an gelir;
şiçek koparılır, saksı kırılır, pencere kapatılır, perde çekilir...
İnsan o eşikte her şeyden vazgeçer.