Yalnız bir öfke ışıltısı kaldı
gözlerimizin yorgun sularında
yaşamak bir inat oldu artık
yaşamak bir direnme oldu zulme
Ve işte devrildi yine kıl çadırlar
göç başladı bir acıdan bin acıya
Geride akşamın küllenen ateşi
ve susturulmuş çocuk sevinçleri kaldı...
"Kimi ruhlar senfoniktir,
yaşamdaki müziği duyduğunda
kendindeki şarkıyı arar.
Küldeki ateşin müziğini
duyuyor musun mesela,
Ya ateşten geriye kalan
külün ezgisini.."
İnsan insandan vazgeçmez..
İnsan insana yüklediği manadan vazgeçer..
"Farkın yokmuş kimseden..
Ben farklı bakmışım bilmeden..."der.
-Ve insan insandan gider.