Sevdam üşüyor artık,
Senin adını andığım yerlerde.
Bir soğuk rüzgar esiyor,
Kalp penceremi sana açtığımda.
Bilmiyor ki her esen rüzgarda senin soğukluğun var Rûheyda!
Ve bilmez ki pencereden süzülen her rüzgar,
İçimdeki cam kırıklarını batırdığını bağrıma.
Bilmiyor bu deli rüzgar içimde senin olduğunu Rûheyda!
Öylesine deli esiyor ki haddini bilmeden,
İçimde savurduğu yapraklar gibi yüreğim parçalanıyor Rûheyda!
Ve ben pencereyi kapatmadan önce seni uğurlayan rüzgardan korkarım.
Çünkü o rüzgar hala senin adını fısıldar
bana Rûheyda!
Ve her uğultusunda içinde kaybolan bir parçamı bana geri vermiyor!
Öylesine sessiz, öylesine soğuk...
Ki rüzgar bile senin gidişini anlamış gibi durmaksızın esiyor Rûheyda!..