Hiç bir ressam yapamadı
acının eşiğini
pastoral renkte,
didaktik ölümleri
yarısı yanmış bebelerin beşiğini.
Sen elinde fırçanla
tuvale döşerken sevdiğinin
gözünü ve burnunu orantılı
benzesin diye saç başını,
dünyalar sarsılıyor
yangın yangın belirliyor
hayatın akışını...
Bu ağlayış, kaybetmenin ağlayışı değil, olsa olsa haklı, onurlu ama ancak çok kayıp verilerek kazanılan bir kavganın verdiği çaresiz, gururlu dik duruşun ağlayışıdır.…
