Mania, sen ve ben bu cümleler kadar yakınken birbirimize, kalbimizi farklı yerlerde kaybettik.
Sende şafak sökene kadar beklediğin bir Mantus, ben de her an yolunu gözlediğim bir adam var.
Onun benim yanımda olması, benim onun kollarında olmam bir mucizeydi. Bu dünyadaki herkesin bir yeri vardı, zamanı geldiğinde herkes yerini buluyordu ; onu bulduğumda, yerimi bulduğumun farkına bile varamamış , bunun yalnızca şans eseri olduğunu düşünmüştüm.
Zaman, benim yerimin aslında onun yanı olduğunu bana öğretirken , ellerimi tutup beni ona yürüten yine oydu.