Hayat çok garip , nedense ikisi birbiriyle hiç buluşmuyor.İnsanın sevdiği kendisini sevmiyor.Bizi seveni de biz ihmal ediyoruz.İkisi denk gelse ne muhteşem olurdu diyeceğim.Denk geldiği de oluyor hani kırk yılda bir olsa da.O vakitte de aşk denen o sihirli kimya yok oluveriyor ortalıktan , yani her şey çürüyor.Geriye bir nefret kalıyor
Suratıma gündelik telaşların yorgunluğunu maske edip dipsiz kuyularda gün ışığını beklediğim zifiri karanlıklara yoldaş olduğum günlerim vardı benim de.Gün ışığı hiç aralamadı kapılarımı ve ben zifiri karanlıklarda el yordamıyla ilerleme becerisini kazandım bu sayede.