Əgər beyni , yaxud ürəyi seçmək sualı ortaya çıxsa, ürək həmişə haqlıdır, çünki beyin cəmiyyətin yaratdıqları ilə seçir, beyin öyrədilib, tərbiyə edilib.
Dolmuş bulud necə yağışa dönmək istəyirsə, qönçə necə gül olmaq istəyirsə, onlar da ona görə sevmək istəyirlər. Onlar qarşılığında heçnə istəmədən sevgi adlı ətiri ətrafa saçmaq istəyirlər.
Bu halda sevginin mükafatı elə sevməkdir, sevgi almaq yox.
Qəribədir ki, həqiqət demokratik deyil. Nəyin düz və ya səhv olduğu səsvermə ilə qərara alınmır, yoxsa biz heç vaxt həqiqəti görə bilmərik. İnsanlar rahat olana səs verəcəklər, yalanlar isə həmişə rahatdır, çünki sənin işin yalnız bu yalana inanmaqdır – başqa heçnə etməmək.
Beynin gördüyünün reallıq olduğunu deyirlər. Amma beyin reallığı görə bilmir, onun görməsi ədalətsizlikdir. O, dünyanın ekranında özünə lazım olanı görür.