"Gördüğünüz gibi, çocukların teşkil ettiği gerçek tehlike budur: Çocuklar birer pusudur, hem de hepsi. İnsan başkalarının çocuklarına bakar ve sadece yüzeyi, cilalı ayakkabıları ya da mükemmel bukleleri görür. Gözyaşlarını, öfke nöbetlerini, geç yatmaları, uykusuz saatleri, endişeyi görmezler. Sevgiyi, sevgiyi bile gerçekten görmezler. Çocuklara dışarıdan bakıldığında onların bir şey olduğuna, ebeveynleri tarafından bir şekilde davranacak, birtakım kurallara uyacak şekilde tasarlanıp programlanan oyuncak bebekler olduğuna inanmak kolay olabilir. Yetişkinliğin ulu kıyılarında dururken, her yetişkinin bir zamanlar kendi fikirleri ve hevesleri olan bir çocuk olduğunu hatırlamamak kolay olabilir.
Nihayetinde, çocukların insan olduğunu ve insanların, sonuçlarına aldırmadan, ne yapacaklarsa onu yapacaklarını unutmak kolay olabilir."
"Çünkü umut, dünyayı temellerinden kesebilen bir bıçaktır... Umut acıtır...Umut kötüdür. Umut demek bir daha asla aynı olmayacak şeylere tutunmaya devam etmek demektir, bu yüzden her seferinde birazcık daha kanarsın, ta ki hiçbir şeyin kalmayana kadar.."