Mәһәbbәt cürbәcür olur. Adam gülә, çiçәyә, torpağa quşlara, çox şeyә
mәһәbbәt bәslәyir. Hәtta evdә saxladığı pişiyi dә sevir. Ancaq bir mәһәbbәt
dә var ki, o bunlar heç birinә oxşamır.
Hәrdәn başını qaldırıb gözlәrini uzaqlara dikәrәk fikirlәşirdi. Fikirlәşirdi ki, bu yazıçılar arı kimi bir mәxluqdur. Arı öz pәtәyindәn çox-çox uzaqlara uçur...Çöllәrdәki güllәrә-çiçәklәrә qonub zәrrә-zәrrә şirә çәkir. Sonra şanasına qayıdaraq әtirli bal yaradır..Yazıçılar da alәmi gәzib-dolanır, görüb-götürür, nәһayәt, iş otağına tәlәsәrәk qalın-qalın maraqlı әsәrlәr yaradır. Onların isә şanası kitabdır, balları söz.
Qız ilә oğlanın dostluğu vә sevgisi arasında elә incә bir körpü var ki, gәncliyin çoşğun duyğuları addayıb keçmәk üçün ora yan alanda çox eһtiyatlı tәrpәnmәk lazımdır. Bәzәn tәlәsib yarı yolda büdrәyәnlәr ikiqat fәlakәtә uğrayırlar. Dostluğu itirirlәr, sevginin vüsalına yetişmirlәr.