Mrs. Bordo
@MrsBORDO
Ne kadar okursam okuyayım sanırım hep eksik kalacak şu bi'çare aklım. Çünkü henüz, satırlar arasında kaybolmam gereken binlerce dünya var.
Not: Kitaplığımda olmayan hiçbir kitap, okuyacağım listemde yer almıyor.
İstanbul
32 okur puanı
Temmuz 2017 tarihinde katıldı
Hiçbir ütopya, toplumun bütün bireylerine sonsuza dek tatmin sağlayamaz.
Her distopya bir ütopya hayaliyle kurulmuştur.
Doksan kere soksan yine noksan yine..
Öncelikle 2 haftanın sonunda kitabı bitirebildiğim için kendimi tebrik ediyorum. Yazar o kadar yazdıkça yazmış ki ben okurken yoruldum. Harbiden yoruldum.
Ama bu kitabın sarmamasından mı?
Ergenliğimin zirvelerinde bu seriyi okusaydım yoruma hak verebilirdim ama 30 yaşına gelince toksik karakterin Violet olduğunu anlıyorsunuz maalesef. Ergenlik konusu da kesinlikle hakaret değil, romantik olsun veya olmasın ilişkilere, iletişime bambaşka bir şekilde bakmaya başlıyorsunuz. Violet karakteri ise tam anlamıyla hala ergenliğinin zirvesindeki yaşlarda gibi davranıyor. Sır saklamış vs... yazar bu konu üzerine karakteri o kadar histerik yazmış ki, inanılmaz toksikti. İlk kitapta 20-21 yaşlarına uygun genç bir kadın gibi hareket ederken, ikinci kitapta 14-15 yaşlarındaki bir çocuk gibi düşünüp hareket etmeye başladı.
Kitabın romantik kısımları çok güzeldi ama seriye devam etmeyeceğim. Nedenini açıklamadan önce bu kitabı neden sevdiğimden bahsetmeyi tercih ederim. Kitaptaki evrenin tasarımı sahiden güzeldi. Her
Ah Tamlin üzümlü kekim. Kitabı yarım bırakmamın en büyük sebebi, yazarın Tamlin'i sırf Rhyshan'dı yüceltebilmek için saçma sapan şekillerde harcaması. Rhyshand'ın muhteşem bir erkek olduğunu ilk kitaptan beri biliyorum ama sırf yazar yüzünden ister istemez bir antipati gelişti. Ayrıca Feyre'nin ciddi şekilde ayran gönüllü olduğunu düşünüyorum. Şuan Hilal Şehir okuyorum, Cam Şato'yu henüz okumadım ama sanırım tüm kitaplarında ikinci, üçüncü erkek sendromu oluşturmayı seviyor. Önce sevdirip sonra mantık dışı şeylerle karakterleri yerle bir ediyor.
1/10
2018 50. kitabı
Nereden başlasam, nasıl ilerlesem bilmiyorum ama son elli sayfayı okurken yaşadığım işkenceden sonra içimi dökmek zorundayım. Birinci kitap benim için faciaydı, yorumumu okuduysanız çektiğim acının
2017'de ilk kitabı okumuş, Feyre hariç birçok şeyi sevmiştim. Masal kafasında okumuş, haydi bu işin sonu nereye varacak bakalım demiştim. Kitapta çekilmez bulduğum o kadar çok şey vardı ki ama Feyre sayesinde daha doğrusu yazarın Feyre'i yüceltme çabalarından, dengesizliklerinden gözüme batan onca şeyi görmezden gelmeyi seçmiştim. Hemen ardından ikinci kitaba başlamış ve yarım bırakmıştım çünkü sudan çıkmış balığa dönmüş ve kitabı okumayı sinirlerim kaldırmadığı için bırakmıştım. Daha sonra 2018'de tekrar bir şans vereyim demiş şu yorumu yapmıştım, "Geçtiğimiz yıl kitabı, ilk kitabı okuduktan kısa süre sonra Sis ve Öfke Sarayı'na başladığım için ilk kitabın etkisinden çıkamadığımı düşünüp, ikinci kitabın selameti için yarıda bırakmıştım. Her şey o kadar hızlı başladı ki... Bu kitabın hala Dikenler ve Güller Sarayı'nın devamı olduğuna inandıramıyorum kendimi. Feyre ve Ryshand fanı birileri oturup hayran kurgu yazmış gibi hissediyorum. Yazar kitabın ilk 150 küsür sayfasını öylesine yazmak için yazmış gibi. Tamlin'i aradan çıkarayım da nasıl çıkarsa çıksın diye düşünmüş herhalde. Üstelik Feyre'nin o canını dişine taktığı aşkının karşısında o kadar öften püften sebepler ki. Yerden yere vuruyormuş gibi oluyor ama kitapta gelişen olaylar içerisinde sunulan sebeplerden tek mantıklısı Hybern Kralının açmak istediği savaşın sebepleri. Feyre ve Ryshand'ın aralarında bir şey olacağı zaten bariz şekilde ortadaydı. Sarah J. Maas bunu önümüze koymuştu başlangıç olarak ama ana yemeğe geçişten önceki ara sıcak nerede? Yanarım yanarım da Amarantha'nın haklı çıkmasına yanarım. "Onu GERÇEKTEN sevmediğini söyle. O vefasız kalbine bunu itiraf et," demişti. Haklıymışsın Amarantha. Bir yorumumda, sırf olay örgüsünü ilerletebilmek için okurun önüne mantık dışı sebepler koyan yazarları sevmiyorum," diye belirtmiştim. Bakalım, belki ilerleyen bölümlerde fikrim değişir. Gerçi hiç sanmıyorum."
İkinci girişimimde de kitabı okuyamayıp bırakmıştım. Bir daha bu yazarın kitaplarını okumam diye tövbe ederken geçen gidip, Cam Şato ve Hilal Şehir kitabını aldım. Seriler övüle övüle bitirilemiyor, belki diğer seriyi sevemedim diye düşünmüştüm. İki gün önce Hilal Şehir geldi, başladım. Okuyabildiğim sayfa sayısı 70. Bu iki günde iki farklı kitap bitirdim. Çerez niyetine okunan, karakterleri her ne kadar sinirine dokunsada insanı yormayan türden kurgular. Bugün Hilal Şehir'i elime tekrar alıp 70. sayfaya gelince benim şalterler tamamen attı. Kitabın arka kapağında da "Cam Şato, Güller ve Dikenler Sarayı'nın büyük yazarı Sarah J. Maas..." yazıyor. Dedim ki başlamadan, tamam bu defa seveceğim. Ben bu yazarı neden bu kadar abarttıklarını buldum sanırım. Birincisi, bana göre gereksiz derecede uzun betimlemeleri Sarah allayıp, pulluyor ve böyle gereksiz abartı betimlemelere, benzetmelere bayılan insanlar az buz değil. Ben betimlemelerden kurguya bir türlü odaklanamıyorum. Betimleme severim ama kendini tekrar edip duran, şişirilen betimlemeleri itici bulurum. Bana bir şey anlatmalı betimleme, şişirilip beynimi yakmamalı. İkincisi, Sarah'nın kitaplarında cinsellik ağır şekilde ön planda. Eh, içine git geller kat, arzu kat kim sevmez ki? Özellikle bizim gibi cinsellik konusunda bastırılan toplumlar ve kişiler ağzı aka aka aşk diye okur. Üçüncüsü, Sarah feminizm üzerinden kadın karakterler yaratıyor. Aşağılık kompleksi midir nedir anlamadım. Yarattığı kadın karakterler benim anlamadığım şekilde acınası ama herkesin istediği, herkesin ağzının suyunun aktığı ve bu kadın karakterleri Sarah öyle bir şişiriyor ki... Bu arada yazdığı karakterlerde hep bir feminist havası var ama karakterlerin feminizmle uzaktan yakından alakası yok. Kadın karakteri metalaştırmayayım derken, cinsel bir objeye çeviriyor. Komik olan kadın karakterler kendisine obje gibi davranıldığında çileden çıkabiliyor ama kadın karakterlerin her gördüğü seksi erkeğe karşı iç sesleri, düşünceleri tiksindirici. Mesela, karakter seksi görünmek için giyiniyor, hatta aynada kalçalarına bakıyor nasıl görünüyor diye diyelim ama biri ona seksi bir şekilde bakınca tiksinç buluyor 😅 Ben Sarah'yı çözdüm. Hani günümüzde feministim diyen ama feminizmi anlayamayan hemcinslerimiz var ya, Sarah işte öyle birisi. Yakışıklı, seksi bir erkek bakarsa kendinden geçer, dış görünüşünü beğenmediği bir erkek geçer bakarsa, vay sapık... Gerçi feminizmin bununla uzaktan yakından alakası yok ama yazarın yarattığı kadın karakterler bana gerçekten itici geliyor. Birde kitaplarında hep ilk başlarda başka erkek veya erkeklerle olup, sonra başka erkeğe dönen kadın karakterler yaratıyor sanırım. Cam Şato içinde aynısını okumuştum, Hilal Şehir de aynı şekilde başladı. Sarah'nın kadın karakterleri bulunmaz hint kumaşıdır ve tüm erkekler onlar için yanıp tutuşur. Kitaba bir badboy görünümlü ama aslında melek melek, diyeceğimiz, seksi, akılları baştan alacak derecede yakışıklı bir erkek karakter koyarsa herkes tadından yiyemez elbette. 🤣 Kadınları düşürdüğü durum o kadar sinirimi bozuyor ki anlatamam. Dengesiz tuhaf karakterler yaratıyor. Yorumda kadınları yermiş gibi görünebilirim ama aslında tamamen yazarın yarattığı kadın karakterlere isyanım.
Bu kitap ilk çıktığı zaman aklımda kesinlikle böyle bir kurgu yoktu. Hakkında hiçbir şey okumadım ve konusu hakkında da bilgi sahibi değildim ve bir defasında aceleyle içeriğine şöyle bir bakıp,
Aslında okuduğum çok çok iyi bilim kurgular var. Her zaman belirtirim ama incelemeyi yazarken belirtmemişim; günümüz edebiyatı içerisinde yazılmış ve okuduğum en iyi ikinci bilim kurguydu. Malum son yıllarda fazlası ile bu tür içerisinde kitap çıkıyor ama çoğunun içeriği boş. İlki Kızıl İsyan serisiydi. Fakat elbette Ursula K. Le Guin veya Asimov gibi yazarların kurgusal zihinleri ile yarışamaz bu kitaplar. Mesela Cesur Yeni Dünya'yı okurken aşık olmuştum. Çünkü Huxley gibi yazarlar insanı kurguladıkları dünyadan ziyade gerçeklikler ile çarparlar. Fahrenheit 451 okurken de beni etkileyen, Bradbury'nin kurgu ile okura aktarmak istedikleriydi. Günümüzdeki bilim kurgular sadece olay örgülerinden ibaret oysa klasiklerin çoğunda gerçek sanat yatar, verilmek istenen dersler üzerine kuruludur bana göre kurgu. Kısacası son 10 senede yazılmış olup, benim okuduklarım arasında en iyiler bunlardı.