Dünya, saçlarını serbestçe omuzlarına bırakıp yatmaya hazırlanan bir kadın misali, gevşeyip çözülmüş sanki.
Mademki su şaraba dönüştürülebiliyor ve mademki ölüler geri getirilebiliyor, o halde ben de zamanın geriye alınmasını istiyorum.
Artık gözyaşlarına ihtiyaç duymuyor olmam içimi rahatlatmalı ama iç rahatlığı peşinde değilim ben, yalnızlık istiyorum sadece, doğru olmayan hiçbir sözün ağzımdan çıkmayacağından emin olmanın buruk hoşnutluğunu bir de.
Dünyada yavaş yavaş büyümekte olan şeyin ne olduğunu anlamıyorum, sorularının gayesini görmüyorum sanıyorlar; manasız sözler, aptalca laflar ettiğimde, bizi hiçbir yere götürmeyen şeyler söylediğimde, yüzlerinde örtülü, seslerinde saklı duran hiddetin korkunç gölgesini fark etmiyorum sanıyorlar.