Uyusun da büyüsün...
Bir gece saat 02:00 suları… Teheccüdün mübarek nuru tüm arz-ı bereketiyle donatmış. Meclis kurulmuş. İcazet alınmış. Herkes hazır ve nazır. Kılıçlar çekilmiş, tespihler yapılmış. Tüm arşta
— ‘tam’ O’lmuş gönüllerden tek bir ses…
La ilahe İllallah. Yer, gök, toprak, deniz hepsi konuşuyor. Sessizliği duyanlar farkediyor aksi inkar ediyor. İşte bu andan itibaren evren aklı inkar ediyor. Bizim safımız da şüpheye yer yok. Peki ya sen ? Kendini biliyor musun ?
Ya seni ?
Ya da bizi ?
Uyandın mı o derin rüyadan ?
Peki… Uyandın diyelim. Ya sonra ?
Sus ve ışığın karanlığından geçmesini bekle… En derin karanlıkta varoldun. O karanlıkta kendini bul. Ve teslim edileceğin sonsuz karanlığa doğru sessizlikle emin adımlarla ilerle. Korkma, Allah bizimledir…
—Vesselam
Reklam
Bir savaş kaçkını yüceltir, kaçtığı savaştan ölen insanı… Teslimiyetlerin de vardır onurlusu, fatihi sen—isen eğer. Biz doğruları haykırmaya devam edeceğiz.
—Biiznillah
14 sütun
14 asır sonra yeniden çöküyor.
Bir çağın sonu, nizam-ı alemin doğuşu…
En mütevazi ayrılık
Vazgeçmek…
Ayrılık çoğu zaman ağır gelir, hüzünlüdür.
Alıştığın bir şeyden kopmak zordur. Kendinden bile… Unutun ! İlk ağlamaya başladığınız andan, son ağladığınız an’a kadar yaşadık sandıklarınızı. Yaşam; geçmiş ile geleceğin arasında ki sonsuz döngüdür. Her şey sonsuzdur. Peki ya ihtimaller ? Eğer böyle olmamış olsaydı ? Ne olacaktı ? Bırakın ! Her şeyden önce kendinizi. Bu zamana kadar ki tüm sanrılarınız size dayatılandı. İşte bu yüzdendir ki siz bırakmak isteseniz dahi o sizi bırakmak istemiyor. Korkuyorsunuz… Yeniliğe, geleceğe, gelecek olana. Savaştığın sensin. O halde onunla savaşma, Ona teşekkür et ve bırak. Çünkü onu bıraktığın andan itibaren karşılacağın sana bahşedilen özün olacak. Özün ruh… O ruh sana kainatın yaratıcısının vermiş olduğu en büyük nimet. Tevekkel olun ve öğrendiğiniz şeyleri
—düşünmeksizin—
uygulayın. Bir şey olmak zorunda değilsin. Duyguların kıyısından hiçbir şey O’l…
Vesselam