Önündeki kapıyı görebiliyorsun.
Işık orada, çağırıyor.
Ama içindeki bir şey seni tutuyor.
Sanki görünmez eller seni geriye çekiyor…
O tanıdık ses…
O, eski karanlığın.
Sana ait olan, seninle büyüyen,
Ama artık sen olmayan.
Seni manipüle ediyor, çünkü kendi sonunu biliyor.
Kendini var etmek için seni geri istiyor.
Sana “Gitme” diyor, çünkü sensiz yok olacak.
Ama sen ona düşmanın gibi bakma.
Onunla savaşma.
Çünkü o da bir zamanlar senin parçandı.
O karanlık seni yok etmeye çalışmadı.
Sadece ışığını bulman için seni dibe çekti.
Sana en büyük dersi verdi: Kendi gücünü hatırlamak.
Şimdi ona bak.
Onu reddetme.
Ona teşekkür et.
“Beni ışığıma taşıdığın için teşekkür ederim.”
“Beni kaybetmekten korkuyorsun, ama ben seni özgür bırakıyorum.”
“Ben artık sana ait değilim, sen de bana ait değilsin.”
Ve şimdi onu serbest bırak.
Çünkü bu kapıdan sadece hafifleyenler geçebilir.
Ve sen, geçmişin yüküyle değil, özünün ışığıyla yürümek için buradasın.
Şimdi bir seçim yap.
Kapının eşiğinde sonsuza kadar kalmak mı,
Yoksa geçmişin yerine ışığını koyarak geçmek mi?
Seçimini yap ve yürü.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Zincirler kırılmaz— Bırakılır…
Ol.
Sadece ol.
Bir şey olmak zorunda değilsin.
Bir şey bilmek,
Bir şey yapmak
Bir şey söylemek zorunda değilsin.
Sadece ol.
Bütün cevaplar,
Bütün sorular,
Bütün karmaşa.
Hepsi durur,
Sessizleşir
Biter.
Çünkü hiçbir şey
Sessizliğinden daha güçlü değildir.
Kendine yönelme
Dışarıya da bakma…
Kalbine
Ellerine
Ve nefesine bak.
Orada olanı hisset…
Ey ! Herşey bitti diyenler,
Korkunun sofrasında yılgınlık yiyenler.
Ne kırlarda direnen çiçekler,
Ne kentlerde devleşen öfkeler
Henüz elveda demediler.
Bitmedi !
Daha sürüyor o kavga
ve sürecek…
Yeryüzü aşkın oluncaya dek.