Biz yetişkinler kendi yaşamlarımızda, kendi işlerimizde çocuğun oyun oynarken takındığı ciddiyeti, özeni ve orada olma hâlini takınabilsek dünya kim bilir nasıl bambaşka bir yer olurdu .
Ancak unutmamak gerekir ki hayat telafiyle beslenir ve sökülüp yeniden örülmenin, dinlenip yeniden yürümenin,silinip yeniden çizilmenin ahengiyle rengini bulur.