Kim anlar derdimi, biz olduk hem dost hem düşman
Hep kal düşlerimde kabuslarımda benimle yan
Ayrıldıkça yollar, yollar
Her gece dualarım
Bitmedi rüyalarım
Mutlu sonla..
Şimdi anlıyor kalbim
Gidilen yolların, dönülen sokakların
Issız, yalnız, tatsız olduğunu
Kal ya da git
Yazamam bunu silbaştan
Yoruldum, yoruldum
Aynı yollarda koşmaktan
Duruldum, duruldum
Yandı, öyle son buldu ..
"İnsanlar kötüydü, kitaplara sığındım." der ve devam eder Cemil Meriç; "Kitap bir limandı benim için. Kitaplarda yaşadım ve kitaplardaki insanları sokaktakilerden daha çok sevdim."
