Övgü insanı şişirmiyor, yergi de küçültmüyorsa;
yani kişi değerini başkalarının diline emanet etmiyorsa…
işte o zaman insan, kendisi olmuştur.
Çünkü övgü de yergi de geçicidir;
bugün alkışlayan yarın susar,
bugün eleştiren yarın unutur.
Ama insanın özü, bu rüzgârlardan etkilenmiyorsa
orada sağlam bir benlik vardır.
Gerçek insan;
aynaya bakarken başkasının gözünü aramaz.
Ne putlaştırılmaya muhtaçtır
ne de yerilmeyle yıkılır.
Halil Cibran