"Sessizliği gevezelerden, hoşgörüyü hoşgörüsüzlerden ve şefkatli olmayı katı kalpli merhametsizlerden öğrendim" der Halil Cibran. Ve fısıldar ardından: "Ne tuhaf ki hiçbir minnet duymuyorum bu öğretmenlere."
Güneşin olduğu yerde gölge, inancın olduğu yerde şüphe olmalı. İnsanın kendi doğrularından zaman zaman şüphe edebilmesi
sağlıklı bir hal. Yoksa doğrularımız olur dogmalarımız.
"Öyle seveceksin ki kelimeleri sana yetecekler" demişti Cemil Meriç. Ruhu şad olsun, çınlasın kulakları sonsuzlukta. Ve aynı zamanda öyle seveceksin ki kelimeleri, katiyen yetmeyecekler. Hep bir adım ötesini merak edeceksin, eteklerin uçuşacak uçurumun kenarında, rüzgâr okşayacak saçlarını, ürperecek, ürkeceksin.