Bizler, hayata yönelik düşenleriz: kendi köşemizde usulca varlığımızı sürdürmemize izin verilmesine bile şükretmekten başka ne çaremiz kaldı? Zaten farklı davranmaya kalktığımızda başımıza gelmeyen yok...
Acele etmekle, yavaş olmak arasında gidip geliyordum.
Hayatımın geri kalanını hareketli ve her şeye yetişmek için geçirmek ya da boş verip sükunet içinde ölümü beklemek...