İki eliyle külü alıp, onu başından aşağı boca ederek güzel yüzünü çirkinleştirdi.
Kara kül tanrısal gömleğinin üzerine bulandı.
Tozun dumanın içine düşüp yattı ve elleriyle saçlarını yolmaya başladı.
Gılgamış'ın Enkudu'yla serüvenlerinin kendi ölümlülüğüne karşı bir savunma mekanizması olduğunu ve böylesi bir sorgulamanın doğrudan sonucu olabilecek bir çılgınlıktan onu alıkoyduğunu ileri sürer. Serüvenler sonlanıp arkadaşı ölünce, kendi cehennemiyle yüzleşecek ve delirecektir. Sevilen birinin ölümü karşısında ilk üzüntü, duygusal patlama, çöküşe neden olabilecek şok, pek çoğumuzun yaşadığı o evrensel acı Gılgamış'ta çok derin olacaktır.