Müjdelikütüphane

Müjdelikütüphane
@Mujdelikutuphane
“ Bana bir gün insanın ölüsünün dirisinden daha soylu olduğunu söylemişti, çünkü, toprağa döndüğünde toprak oluyordu ve bizi örten, gözlerimizi kapatan, sonsuzlukta çiçek açan toprak kadar soylu bir şey yoktu. “
“… hiçbir şey ama kesinlikle hiçbir şey umut etmiyordum. Bana son derece tatlı bir huzur veren, dünyadan elimi eteğimi çektiğim, içimin alabildiğine arındığı bir aşamaya ulaşmıştım. Eskiden, hiç kimsenin asla değişmeyeceğini ileri sürerken şimdi, bambaşka biri olmuştum; yüzeysel hayatın tüm dertlerinden kurtulmuş, hiçbir ihtiyacı olmayan, hiç kimseden merhamet beklemeyen başka bir ben’le karşı karşıya kalmıştım. Çırılçıplaktım ve bu da benim zaferimdi. “
“ Ben artık insanların ve nesnelerin sıcacık güzelliklerini, bir yaz gecesinin tatlılığını, bir çocuğun yarı kapalı gözlerini okşayan bir rüyanın berraklığını düşünemezdim. Artık bir şey söylemiyordum, kimsenin asla kapağını açmayacağı bir kitap olduğuma inanmıştım. “