Pek Tanınmayan Büyük Aşık GilliattEdebiyat & Roman
Eğer bir yazarı kendi dilinden okuma fırsatım olsaydı bu kesinlikle Victor Hugo olurdu. İlkokulda Sefiller’in özetinin bile özeti sayılamayacak, çocuklar için yapılmış baskısını okuduğumda üslubu, olayı ele alış biçimi, kahramanlarının özellikleri beni çok etkilemişti. Büyüdüm. Tam metinlerini okudum hem Sefiller’i hem de Nötre Dame’nin Kamburu’nu. Yine aynı heyecanı ve zevki aldım. Kim bilir kendi dilinden, Fransızcasını, okusam ne keyiflidir…
Sıra geldi Deniz İşçileri’ne. Okudum. Gilliant’ın kendini kabul ediş biçimi, topluma yaklaşımı, aşkı için yaptığı şeyler elbette çok etkileyiciydi. Özellikle toplumun ona karşı ilkel bakış açısı çok ironik dille veriliyor. Ancak denizcilikle alakalı verilen bilgiler biraz sıkıcı olabiliyor.
Ama eserin özellikle son kısmı o sıkıcılığı silip süpürüyor. Aslında bu kısımlarda sıkılmamızı Hugo istemiş gibi. Tekneyi kurtardığı kısım bize o kadar sıkıcı geliyor ki aslında Gilliatt’a ilgisi olan Deruchette bile onu gördüğünde bir canavar görmüş gibi oluyor. Biz de sıkılıyoruz ve Gilliatt’tan uzaklaşıyoruz. Deruchette onu beğenmeyince kızmak yerine hak verir oluyoruz. Aşklar da öyle değil midir? Emek verirsin ama verdiğim emek ölçüsünde değerin düşer. Gilliatt’ın başına gelen de bu oluyor aslında. Geriye tek çıkış noktası kalıyor. O da yapması gerekeni yapıyor…
Toplumsal Yargılar Bir Yazarı Nasıl Etkiler?Edebiyat
Puan vermedi
Edebiyatla yakından ilgili değilseniz Şemsettin Sami ismini duymamış olabilirsiniz. Ancak Ali Sami Yen ismine hepimiz aşinayız. İşte Şemsettin Sami Galatasaray’ın kurucusu Ali Sami Yen’in babasıdır.
Pal Sokağı Çocukları ve BizEdebiyat & Roman
20-25 yıl öncesine kadar yani çocukluğumda bütün çocukların oynamak için kullandıkları birçok arsa, bahçe vardı. Sabahın erken saatlerinde her sokağın veya mahallenin çocukları kendilerine aitmiş
İnanmak mı İnanıyor Görünmek mi?Edebiyat & Roman
Fransız Devrimi’nde öyle şeyler yaşanmış ki yüzyıllar geçmiş olmasına rağmen hala insanı şaşırtan yeni şeyler öğrenmek işten bile değil. Sanırım yazarları da öyle çok etkilemiş ki bu durum hakkında
“Bana Mesleğini Söyle Sana Kim Olduğunu Söyleyeyim”(!)Edebiyat
Biz kadar meslekleri hiyerarşik sıralayıp meslek sahiplerine ona göre değer veren başka toplumlar var mıdır acaba? O değer sadece kişiye verilmiyor işin tuhaf tarafı, onun ailesi de nasipleniyor bundan! Bu neye sebebiyet veriyor biliyor musunuz? Herkes kendi biricik yavrusunu değer göreceği mesleğe yakıştırıyor. Çocuk o kabiliyette doğuyor ona göre. Eğer çocuğu bunu başaramıyorsa ya eğitim sistemi suçlu oluyor ya da öğretmenleri! O onu, bu bunu suçluyor, suçluyor, suçluyor… Ve birbirini yiyen bir toplum olup çıkıveriyoruz. Oysa her mesleğin toplum açısından önemini kavrasak ve yeni nesillerimizi kabiliyetleri nispetinde yetiştirsek ve her ne meslek sahibi olursa olsun insanca yaşamlarını sağlasak çok mu abes bir şey yapmış oluruz?
Clemence çok sevdiği kocasına yalan söylemek zorunda kalır hayatında ilk kez. Çünkü kendisinin ebeveynine göre değerlendirileceğini düşünür. Vee… İşler daha da kötüye gider.
İnsanını sahip olduğu manevi değerlere göre ölçen, her ne mesleği yaparsa yapsın insanca yaşama imkanına kavuşturmuş bir toplum yaratmak zor değil. Bunu koyu takım elbiseliler yapamaz. Bunu ancak ve ancak insanına değer vermeyi öğrenmiş toplum, kendisi yapabilir!