Yeni şərtlər,çətinliklər,yeni tanış olduqları insanlar,hər şeyi günü-gününə yaşayıb tükətmək.sonrakı sabaha ayaqda qalmaq uğrunda mübarizə,qısacası tale hamısının həyatına, istəməsələr belə yeni istiqamətlər verirdi.Tale onsuz da bu deyildimi?Həyatın,insanın öz arzusu,iradəsindən kənar ira bura sürüklənməsi deyildimi??
Şimdiye kadar hiç kimseye söylemediklerini,hatta kendilerine bile itiraf edemedikleri şeyleri birbirlerine anlatıyordu bu iki yalnız insan,oysa birbirlerini doğru dürüst tanımıyorlardı bile.Fakat birinin yüreğinden kopan çığlık diğerinde karşılık buluyordu,çünki onların acıları akrabaydı.
Yaşlılıkta,çoğu durumda,beden ve zihin aynı zamanda çökmüyordu.Genellikle bunlardan biri daha genç kalıyordu.Hangisinin önce çökmesi daha iyidir gibi trajik bir sorunun cevabını bugün tam olaraq öğrenmiştim:Önce zihin çökerse insan daha mutlu ölürdü.
Birilerinin saçma iktidar mücadelesi yüzünden,insanlar birbirlerine kavuşamıyor,acılar yaşanıyordu.İnsanların mutluluğu,iktidar oyunları arasında ne kadar da zavallı bir konu haline geliyordu.