İnsan bütün hayatını, sonunda yalnız kalmak için yaşıyor sanırım.
Neredeyse hiç dışarı çıkmıyoruz. Bizi sokağa çıkaracak bir heyecanımız kalmadı. Dünya gittikçe büyüyen bir tedirginliğe dönüştü. Belki de yaşama korkusu. Aslında bakarsanız korkudan öte bir durum. Vazgeçme. Kabullenme. Kimsenin görmediği bir kırılma. Sessiz bir üşüme.
"Yıllardır farkında olmadan, eski tanıdık yüzleri aradığımı fark ettim. Ve bunların size ait olma nedenini açıklayamıyorum fakat biliyorum. Daha tanışmadan, birisine ait olunabileceğine inanıyor musunuz? Öyleyse, ya ben size aidim, ya siz bana. Belki de Guernsy'deki ruha aidim. Bu, bana göre aile tanımına en yakın şey"
~Bir filmden